— ვერ ვხვდები… ამ სახლში საერთოდ ვინმე ცხოვრობს, თუ ყოველ საღამოს ცარიელ კედლებში ვბრუნდები?! — მამაკაცის გაბრაზებული ხმა დერეფანში გაიჭრა და შესასვლელი კარი ისეთი ძალით მიიჯახუნა, რომ საკიდი შეირხა.
მისი მძიმე ნაბიჯები იატაკს მრისხანედ ეცემოდა. ფეხსაცმელი გვერდზე მოისროლა ისე, თითქოს თვითონ ნივთებიც კი იყვნენ დამნაშავე მის დღეში.
ნატაშა ნიჟარასთან გაშეშდა.
თექვსმეტი წლის ქორწინებამ ასწავლა კარის საკეტის ხმის ამოცნობა — არა როგორც უბრალო მოქმედება, არამედ როგორც განწყობის სიგნალი. დღეს საკეტი განსაკუთრებით უხეშად გადატრიალდა. ზედმეტად მკვეთრად. ეს ყოველთვის ერთსა და იმავეს ნიშნავდა: სამუშაოდან წამოყოლილი ბრაზი სახლში ბრუნდებოდა… და ვიღაცამ უნდა გადაიტანოს.
ნელა მოიწმინდა ხელები პირსახოცზე. ვახშამი მზად იყო, ბავშვის დავალებები შემოწმებული, პერანგები დაუთოებული. ყველაფერი თავის ადგილზე იდგა.
ყველაფერი… სიმშვიდის გარდა.
— გამარჯობა. სახლში ვართ. დანია თავის ოთახშია და სწავლობს, მე სუფრას ვშლი — მშვიდად თქვა მან დერეფანში გამოსვლისას. — ხელები დაიბანე, საჭმელია მზად.
— საჭმელი… რა თქმა უნდა — ჩაიბურტყუნა მაქსიმმა და ქურთუკი საკიდზე ისე მიაგდო, რომ ისევ ჩამოვარდა.
სამზარეულოში საჭმელი გასინჯა, სახე შეეჭმუხნა და თეფში დემონსტრაციულად გვერდზე გასწია.
— მთელი დღე ვმუშაობ და ამას მიგზავნი?
ნატაშა არ რეაგირებდა. უბრალოდ ღუმლისკენ მიბრუნდა.
— ხორცი არის. გავაცხელებ.
მისი თითები მაგიდაზე ნერვიულად აკაკუნებდა.
— ასე წარმოგიდგენია ცოლი? ნარჩენებით მმოძღვრავ?
ხმა უფრო მაღლა და მკვეთრად ამოუვიდა.
შემდეგ დერეფნისკენ შემოტრიალდა.
— სად არის ის ბიჭი?! დანია!
ბიჭი ნელა გამოვიდა. თოთხმეტი წლის, ასაკისთვის მაღალი, სახე ჩაკეტილი და ზედმეტად სერიოზული.
— რა გინდა? — მშვიდად იკითხა მან.
— რა გინდა?! — აფეთქდა მაქსიმი. — მე შენი მამა ვარ! მოტანე შენი ნიშნების ფურცელი!
ქაღალდი მაგიდაზე დაეცა.
მისმა თვალებმა სწრაფად გადაიარა.
— ფიზიკაში სამიანი? მეხუმრები?
— უკვე ოთხზე ავიყვანე — მშვიდად თქვა დანიამ.
— არანაირი გამართლება!
— საკმარისია — თქვა ნატაშამ და მათ შორის ჩადგა. — ჯერ ვჭამოთ. დაღლილია.
ჰაერი შეიცვალა.
მაქსიმის სახე დამახინჯდა.
— გაჩუმდი! — იყვირა მან. — ნუ ერევი! შენ მხოლოდ საჭმელს აკეთებ!
ხმა მთელ ბინაში გაიშალა.
დანია უხმოდ შებრუნდა ოთახისკენ.
— აქ დარჩი! — იღრიალა მამამ.
ბიჭი გაჩერდა.
ნატაშა ნელა გასწორდა.
ის უკვე სხვა ქალი იყო.
არა შიში.
არა ჩუმი დამორჩილება.
არამედ გადაწყვეტილება.
— ოთახში შედი — მშვიდად უთხრა შვილს.
დანია დაემორჩილა.
კარი დაიხურა.
ეს იყო მომენტი, როცა მაქსიმმა ზღვარი გადაკვეთა.
— აქ შენ ბრძანებ?! — მიუახლოვდა ის. — ახლა შენ ხარ უფროსი?!
ხელი ასწია.
მაგრამ ვერ მოარტყა.
ნატაშა ერთი ნაბიჯით წინ წავიდა.
მოძრაობა იყო მოკლე. ზუსტი. სრულად კონტროლირებადი.
მამაკაცი იატაკზე მძიმედ დაეცა.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
რეალური სიჩუმე.
მაქსიმი ჰაერს ხარბად სუნთქავდა. ხელი მტკივნეულად ჰქონდა გადაგრეხილი და ვერ ინძრეოდა.
ზემოდან ნატაშა იდგა.
მშვიდი.
მტკიცე.
თითქოს ყოველთვის ასე უნდა ყოფილიყო.
კარი ოდნავ გაიღო.
დანია იდგა ტელეფონით ხელში.
— რას აკეთებ?! — ჩაიხრიალა მაქსიმმა.
— ვიღებ — თქვა ბიჭმა ცივად. — შენს უფროსს გავუგზავნი. და ყველას.
მაქსიმი გაფითრდა.
— არა… გამორთე…
— არა.
ერთი სიტყვა. საბოლოო.
მან სცადა მოძრაობა.
ნატაშამ ოდნავ გაუმკაცრა დაჭერა.
— კიდევ შეეხები და ხელს მოგიტეხ — მშვიდად თქვა მან.
ის გაჩერდა.
ბრაზი ნელა შიშში გადაიზარდა.
— ინანებთ ამას… — ჩაიჩურჩულა მან.
ნატაშამ პასუხი არ გასცა.
— ბინა საერთო საკუთრებაა — თქვა მშვიდად. — და ადვოკატთან უკვე ველაპარაკე.
სიჩუმე.
საბოლოო სიჩუმე.
საათი შემდეგ ჩემოდანი კართან იდგა.
მაქსიმი უკვე სხვანაირად მოძრაობდა — თითქოს აღარ იყო თავისი თავის ბატონი.
როცა კართან მივიდა, შეყოვნდა.
მაგრამ არავინ შეაჩერა.
ნატაშა სამზარეულოს შესასვლელთან იდგა.
დანია მის გვერდით.
კარი ნელა დაიხურა.
კლაკ.
და ბოლოს დარჩა მხოლოდ სიჩუმე.
ნატაშა სამზარეულოში დაბრუნდა, ჩაიდანი დადგა და ორი ფინჯანი გამოიღო.
დანია მის წინ დაჯდა.
ორთქლი ნელა ავიდა ჰაერში.
და პირველად ძალიან დიდი ხნის შემდეგ…
სახლი აღარ იყო შიშის ადგილი.
