— მოიხსენი ეს ყელსაბამი, ლენა. ახლავე. აქვე, სუფრასთან.
მის ყელზე ჩამოკიდებული ბრილიანტის გულსაკიდი ჭაღის შუქზე ელავდა და სასადილო ოთახში ათასფერ სხივებს ფანტავდა. ყოველი გაელვება ისე მხვდებოდა საფეთქლებში, თითქოს ვიღაც ნემსს მარჭობდა.
ლენა გაქვავდა, ჩანგალი შუა გზაზე გაუჩერდა.
და ჩემში რაღაც საბოლოოდ გაწყდა.
საკმარისი იყო.
ოჯახის მუდმივი „მომთმენისა“ და „ჩუმად ამტანის“ თანამდებობა ამ წუთიდან ვაკანტური გახდა.
მე ამ სამსახურზე უარი ვთქვი.
ირგვლივ ნათესავები იცინოდნენ, ჭიქები ერთმანეთს ეჯახებოდა, საუბრები ერთმანეთს ერეოდა.
შემწვარი ბატის სუნი ლუსია დეიდას მძიმე სუნამოს ერწყმოდა. სუფრის თავში დედაჩემი იჯდა და ღიმილით იღებდა დაბადების დღის მილოცვებს.
ამ დროს კი ჩემი რძალი დედაჩემის ყელსაბამს ატარებდა.
ჩემს ყელსაბამს.
ერთადერთ სამკაულს, რომელსაც ნამდვილად ვუფრთხილდებოდი.
ლენამ თავი უკან გადააგდო და ხმამაღლა გადაიხარხარა. ბრილიანტები მის ყელზე ისე ციმციმებდნენ, თითქოს ყოველთვის მისი ყოფილიყო.
თითქოს სრულ უფლებას ფლობდა მის ტარებაზე.
ვიცოდი, რომ ლენა თავხედი შეიძლებოდა ყოფილიყო.
მაგრამ ეს?
ეს უკვე ყოველგვარ ზღვარს სცდებოდა.
ყელსაბამი ჩემს საძინებელში, ჩაკეტილ სამკაულების ყუთში ინახებოდა. მართალია, საკეტი განსაკუთრებულად საიმედო არ იყო — თმის სამაგრითაც კი გაიღებოდა — მაგრამ საქმე ეს არ იყო.
საქმე ის იყო, რომ ის ჩემს ოთახში შევიდა.
გახსნა ჩემი ყუთი.
აიღო ის, რაც მისი არ იყო.
და შემდეგ ამაყად მოირგო ოჯახურ დღესასწაულზე.
სამკაულების ყუთი ძველი იყო, ერთ კუთხეში ჩამოტეხილი. დედა ყოველთვის ამბობდა, რომ ეს ყელსაბამი ჩვენი ოჯახის ღუზა იყო.
მამამ საქმიანი მოგზაურობიდან ჩამოიტანა, როცა ჯერ კიდევ სკოლაში ვსწავლობდი.
დღემდე მახსოვს ის დღე.
ხავერდის კოლოფი.
დედას სიხარულის ცრემლები.
ნატიფი ოქროს ჯაჭვი და იდეალური ბრილიანტის წვეთი, რომელიც გაყინულ ცრემლს ჰგავდა.
მთელი ცხოვრების განმავლობაში მხოლოდ სამჯერ მქონდა გაკეთებული.
ვუფრთხილდებოდი.
ვიცავდი.
განსაკუთრებული შემთხვევებისთვის ვინახავდი.
ახლა კი ლენას კისერზე ეკიდა, მკვეთრი ვარდისფერი, იაფფასიანი სინთეტიკური კაბის ზემოდან.
დაველოდე, სანამ კიდევ საჭმლის ასაღებად ადგებოდა.
როგორც კი სამზარეულოში შევიდა, უკან გავყევი.
ოთახში კამისა და კიტრის სუნი ტრიალებდა. მაგიდებზე ჭუჭყიანი თეფშები ეწყო.
მაგიდის ქვეშ ოჯახის კატა, სტეპანი, დაჟინებით უყურებდა ძვირადღირებული ძეხვის ნაჭერს, რომელიც ვიღაცას დარჩენოდა.
— ლენა, — მშვიდად ვუთხარი. — სერიოზულად გეუბნები. მოიხსენი.
მან თვალები დაახამხამა.
— მარინა, რა დაგემართა?
— ყელსაბამი.
— ოჰ, ეს? — გაეცინა. — უბრალოდ მოვიზომე. ისეთი მიტოვებული ჩანდა იმ ყუთში. მერე დამავიწყდა მოხსნა. მთელი საღამო სტუმრებს ვეხმარებოდი.
ტკბილად გამიღიმა.
— თანაც, ოჯახი ვართ. რაც შენია, ჩვენიც ხომ არის?
— არა, — ცივად ვუპასუხე. — ეს ყელსაბამი დედაჩემის იყო.
— ნუ სულელობ!
ხელი გამწია.
— შენ მაინც არ გიხდება. ერთი სამკაულის გამო სცენას დგამ. დედას დაბადების დღეა და არა შენი სიძუნწის ზეიმი.
შემდეგ ხმამაღლა დაიძახა:
— ვიტია!
ჩემი ძმა კარში გამოჩნდა, ხელში მინერალური წყლის ჭიქით.
— რა ხდება?
— შენი და ამ ყელსაბამზე ისტერიკას აწყობს, — დაიჩივლა ლენამ.
ვიტიამ ამოიოხრა.
— მარინა, გაუშვი. მხოლოდ ერთი საღამოსთვის გაიკეთა.
— მისი არ არის.
— სამსახურში რთული პერიოდი აქვს, — თქვა მან. — პრემია მოუხსნეს. დაძაბულია. მიეცი საშუალება, ერთხელ მაინც თავი განსაკუთრებულად იგრძნოს.
შევხედე.
საწყალ ვიტიას.
მას მართლა სჯეროდა მისი ყოველი სიტყვის.
ლენა გამარჯვებული ღიმილით გაბრწყინდა.
— ცოტა ჰაერზე გავალ, — განაცხადა. — კოლეგა უნდა შემხვდეს, რაღაც დოკუმენტები მოაქვს.
და გავიდა.
რამდენიმე წამში რაღაც შევნიშნე.
მისი ტელეფონი.
სამზარეულოს მაგიდაზე იდო, დამტენზე შეერთებული, ბრჭყვიალა ქვებით მორთული.
ეკრანი აინთო.
სამი გამოტოვებული ზარი.
კონტაქტის სახელით:
❤️ კურდღელი ❤️
ვიტია სკამზე მძიმედ ჩამოჯდა.
— ზედმეტად მკაცრი იყავი, — ჩაილაპარაკა.
ამ დროს სტეპანმა საბოლოოდ მოიპარა ძეხვი და თავისი ნადავლით გაიპარა.
უცებ ტელეფონმა ისევ დაიწყო ზუზუნი.
ვიდეოზარი.
❤️ კურდღელი ❤️
ეკრანს შევხედე.
შემდეგ ჩემს ძმას.
მერე ისევ ეკრანს.
— საინტერესო კოლეგაა, — ვთქვი.
სანამ ვიტია რამეს იტყოდა, ზარს ვუპასუხე და ხმამაღალი რეჟიმი ჩავრთე.
მამაკაცის დაბალმა ხმამ სამზარეულო შეავსო.
— ლენოჩკა, სად ხარ? უკვე ორმოცი წუთია გარაჟებთან გელოდები და ვიყინები!
ვიტიას სახიდან ფერი გაუქრა.
ხმა აგრძელებდა:
— ყელსაბამი გაიკეთე, როგორც შევთანხმდით? მინდა დედოფლად გხედავდე, სანამ შენი ქმარი სახლში სალათს მიირთმევს.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ კაცს გაეცინა.
— იჩქარე. საბარგულში შამპანური მიდევს, უკანა სავარძელზე პლედი. დაუვიწყარი ღამე გველოდება.
ვიტიას ხელში ჭიქა გადაიხარა.
წყალი შარვალზე დაესხა.
ვერც კი შეამჩნია.
— ალო? ლენა? რატომ არ მპასუხობ? და არ დაგავიწყდეს — ყელსაბამი დაიტოვე, მაგრამ ის საშინელი კაბა მოიშორე.
— შენი ქმარი… — ძლივს ჩაიჩურჩულა ვიტიამ.
ზუსტად იმ მომენტში შემოსასვლელი კარი გაიღო.
ლენა ღიმილით დაბრუნდა სამზარეულოში და ყელსაბამს ისწორებდა.
— რატომ დადუმდით ყველანი?
შემდეგ ტელეფონი დაინახა.
და თავისი ქმარი.
ღიმილი მყისვე გაუქრა.
— რა მოხდა?
ვიტიამ ნელა მიუბრუნა ეკრანი.
ზარი უკვე გათიშული იყო.
სიჩუმე აუტანელი გახდა.
მეზობელი ოთახიდან ლუსია დეიდას ხმა ისმოდა, რომელიც კიდევ ერთ ნაჭერ ბატს ითხოვდა.
— ეს ყალბია! — წამოიყვირა ლენამ. — ვიღაცამ გააყალბა! მარინამ მომიწყო ეს ყველაფერი!
არავინ უპასუხა.
ვიტიამ ფრთხილად დადო ჭიქა მაგიდაზე.
შემდეგ პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— მოიხსენი ყელსაბამი, ლენა.
ის გაქვავდა.
— ახლავე.
სახე სიბრაზისგან დაემანჭა.
მომხიბვლელი და ნაზი ნიღაბი ერთ წამში ჩამოიშალა.
მან ყელსაბამი ისეთი ძალით მოიგლიჯა, რომ კისერზე წითელი კვალი დარჩა.
შემდეგ მაგიდაზე მოისროლა.
— აი, წაიღეთ თქვენი ძვირფასი სამკაული!
ვიტიას თითი მიუშვირა.
— და შენ! გგონია, შენთან ბედნიერი ვიყავი? არც ფული, არც მოგზაურობა, არც საინტერესო ცხოვრება! მხოლოდ ოჯახური ვახშმები და დედაშენის გაუთავებელი დღესასწაულები!
ამის შემდეგ გარეთ გავარდა.
კარი ისეთი ძალით მიიჯახუნა, რომ კედლები შეირხა.
რამდენიმე წამში გარედან მანქანის ძრავის ხმა გაისმა.
ვიტია ჩუმად იდგა ფანჯარასთან.
ბოლოს თქვა:
— იცი… მგონი ყოველთვის ვიცოდი.
არაფერი მითქვამს.
— უბრალოდ არ მინდოდა დამეჯერებინა.
და წავიდა.
ყელსაბამი ავიღე და ხელსახოცით ფრთხილად გავწმინდე.
ბრილიანტმა ისევ დაიჭირა შუქი.
ცივი.
მძიმე.
ნაცნობი.
მოგვიანებით ისევ ყუთში დავაბრუნე და ჩავკეტე.
საკეტის ხმამ მკაფიოდ გაიჟღერა ოთახში.
ზოგი რამ ბოლოს და ბოლოს თავის ადგილას დაბრუნდა.
ყელსაბამი — თავის ყუთში.
ლენა — სამუდამოდ ჩემი ცხოვრებიდან გარეთ.
და იმ საღამოს პირველად შევძელი თავისუფლად ამოსუნთქვა.
სალათიც კი უფრო გემრიელი მეჩვენა.
