„ჩემი თეთრი პერანგი სად არის? გუშინ რომ მეცვა!“ – პაველის ხმა ისე გაისმა ბინაში, თითქოს სივრცე მხოლოდ მას ეკუთვნოდა.
ნატაშა კარადასთან იდგა, ხელში დაკეცილი სვიტერი ეჭირა. ბოლო ნივთი. ბოლო ნაბიჯი ამ ცხოვრებიდან გასასვლელად. საწოლზე გახსნილი ჩემოდანი ელოდა დასრულებას. კიდევ ერთი მოძრაობა… და ყველაფერი დამთავრდებოდა.
– სარეცხის კალათაში იქნება, – თქვა ისე, რომ არ მიუხედავს.
– რომელი კალათაში? დღეს მჭირდება! ინვესტორებთან შეხვედრა მაქვს!
პაველი შემოვიდა. იდეალურად ჩაცმული, თავდაჯერებული, ისეთი კაცის სახით, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ყველა ვალდებულია მის გარშემო ტრიალებდეს.
– დედაჩემსაც გარეცხე რაღაცები, – დაამატა მშვიდად. – დაღლილია ქალი. და ჩემი პერანგიც მიხედე.
ნატაშა გაჩერდა.
კლაკ.
ჩემოდნის საკეტის ხმა ზედმეტად ხმამაღალი აღმოჩნდა.
პაველმა მაშინვე შეხედა.
– ეს რა არის?
– ის, რაც ჩანს.
ჩაიცინა.
– ნუ დაიწყებ ახლა დრამებს. ნატაშა, ერთი საათი მაქვს.
– მე კი ექვსი წელი დავკარგე, – მშვიდად თქვა მან.
სიჩუმე უცებ დამძიმდა.
– სად მიდიხარ? – ირონიულად ჰკითხა. – დასთან? დედასთან?
ნატაშა ნელა შემობრუნდა.
– არ აქვს მნიშვნელობა სად. მთავარია – შენგან შორს.
პაველის ღიმილი წამით გაქრა, შემდეგ ისევ დაბრუნდა, უფრო ცივი.
– და როგორ იცხოვრებ? წლებია არ გიმუშავია.
– დავიწყებ მუშაობას.
– ყოველთვის აზვიადებ. დაისვენე, თურქეთში გაგიშვებ.
და სწორედ ამ სიტყვებზე რაღაც საბოლოოდ გატყდა მასში.
– მე დასვენება არ მინდა.
მან ჩემოდანი ასწია.
– ნატაშა!
მაგრამ უკვე დერეფანში იყო.
ლიფტში საკუთარ ანარეკლს უყურებდა: ფერმკრთალი სახე, დაღლილი თვალები. თითქოს ვიღაც სხვა ცხოვრებიდან გამოდიოდა.
დას დაახვედრა კარი დაუყოვნებლივ.
– წახვედი მისგან?
ნატაშამ თავი დაუქნია.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ შიგნით სიჩუმე ჩამოვარდა.
პაველი თავიდან რეკავდა. მერე წერდა. მერე ითხოვდა.
„აზვიადებ.“
„დაბრუნდი სახლში.“
„ჩემ გარეშე არავინ ხარ.“
ნატაშამ აღარ უპასუხა. ბოლოს ნომერი დაბლოკა.
მაგრამ ეს არ გაჩერდა.
ერთ დღეს უძრავი ქონების აგენტი დაუკავშირდა.
– თქვენი ქმარი ბინის გაყიდვას აპირებს.
ნატაშა გაიყინა.
– გაყიდვას?
– იურიდიულად მის სახელზეა. სწრაფად თუ დათანხმდებით, თანხის ნაწილს შემოგთავაზებთ.
მისი ხელები აკანკალდა.
ეს უკვე აღარ იყო საუბარი. ეს იყო წაშლის მცდელობა.
იმ ღამით გადაწყვეტილება მიიღო: წავიდოდა. შორს. ჩხუბის გარეშე.
– სოჭში მივდივარ, – უთხრა დას.
– გაგიჟდი?
– შეიძლება. მაგრამ ჩემი იქნება.
მატარებელი ორი ცხოვრების საზღვარი გახდა. უკან – ჩახშობა. წინ – უცნობი.
ბოლო შეტყობინება:
„ჩემ გარეშე არავინ ხარ.“
წაშალა.
სოჭში წვიმა თბილი იყო. ჰოსტელში დაიწყო ცხოვრება, უცნობებს შორის. პირველად – ანონიმურად.
შემდეგ კაფეში მუშაობა დაიწყო. მძიმე დღეები, მაგრამ მსუბუქი სული.
– მარტო ჩამოხვედი? – ჰკითხა მეპატრონემ.
– დიახ.
– მაშინ უკვე ძლიერიც ხარ.
ეს სიტყვა პირველად გაიგო ასე.
პაველი თვეების განმავლობაში ცდილობდა დაბრუნებას. შემდეგ დოკუმენტები მოვიდა. განქორწინება. ყველაფერი ხელი მოაწერა. არაფერს ითხოვდა.
წარსული დატოვა.
გაზაფხულზე ტურისტულ სააგენტოში დაიწყო მუშაობა. სირბილი დილით, ზღვის ხმა, ახალი ადამიანები.
შემდეგ რომანი შეხვდა.
– შენ სხვანაირი ხარ, – უთხრა მან. – თითქოს აქ არ ეკუთვნი.
ნატაშამ გაიღიმა.
– და ალბათ არც ვეკუთვნი… ან ახლა ვპოულობ ადგილს.
ერთ საღამოს ტელეფონში ძველი ფოტოები გახსნა. ქორწილი, ღიმილები, სიცარიელე.
ერთი-ერთზე წაშალა.
– რას აკეთებ? – ჰკითხა რომანმა.
– საკუთარ თავს ვიბრუნებ.
ზღვა კი ისევ ერთნაირად ხმაურობდა.
სადღაც შორს პაველი ჯერ კიდევ ფიქრობდა, რომ დაბრუნდებოდა.
მაგრამ ნატაშამ უკვე იცოდა:
ზოგი ცხოვრება არ იკეთება.
ის უბრალოდ სრულდება.
და პირველად – ის აღარ იყო სხვისი ჩრდილი.
ის იყო საკუთარი თავი.
