„იცხოვრე თვეში ათი ათასით“, მითხრა ჩემმა ქმარმა. არ შემკამათებია. უბრალოდ შევწყვიტე მისი სესხების გადახდა.
ფული მაგიდაზე დადო, თითქოს კარტის დასტა ყოფილიყო.
– ეს ერთი თვე გეყოფა. ისწავლე ეკონომია.
ორი ხუთათასიანი კუპიურა. ერთი დაჭმუჭნული, მეორე ახალი. ეს უნდა ყოფილიყო მთელი ჩემი ცხოვრება: საჭმელი, წამლები, ჰიგიენა, ტრანსპორტი — ყველაფერი, რასაც უბრალოდ „ცხოვრება“ ჰქვია.
– და თუ არ გეყოფა? – ვკითხე ჩუმად.
– მაშინ ისწავლი დაზოგვას. სხვები ახერხებენ.
ყველაფერი რვა წლის წინ დაიწყო ამავე წინადადებით. მაშინ ზამთრის ჩექმები ვიყიდე ოთხი ათასად, ჩემი ხელფასით. საათობით მკითხა: რატომ ახალი, როცა ძველიც ვარგა?
მას შემდეგ ყოველი თვე ერთნაირი იყო: ფული მაგიდაზე, წესები, სიჩუმე.
მე ბუღალტერი ვიყავი ბინების მართვის კომპანიაში. 38 ათასი რუბლი თვეში. არა დიდი ფული, მაგრამ პატიოსანი სამსახური. უბრალოდ ჩემთვის არაფერი რჩებოდა.
ყოველ თვე 23 ათასს ვრიცხავდი ბანკში. მისი სესხები — ნავი, ძრავა, მისი ოცნებები, ჩემი ხელფასით გადახდილი.
თავიდან „მხოლოდ ერთი თვე“ იყო. მერე კიდევ ერთი. მერე უკვე არც ითხოვდა — უბრალოდ ჩვეულებად იქცა. ბანკი მე მირეკავდა, რადგან საკონტაქტო პირი ვიყავი. მეშინოდა. ვიხდიდი. ასე გაგრძელდა 96 თვე.
ერთ საღამოს გრძელი ყუთით დაბრუნდა სახლში.
– იაპონური სათევზაო ჯოხი. ინვესტიციაა.
38 ათასი რუბლი. ჩემი მთელი თვიური ხელფასი.
სამზარეულოში ქათმის კისრებისგან ვხარშავდი სუპს. იაფი იყო, სხვა ვერაფერს ვწვდებოდი. და ვთვლიდი. სულ ვთვლიდი.
ის 85 ათასს გამოიმუშავებდა. მაგრამ თავისთვის ხარჯავდა: ბენზინი, ლუდი, საუნა, თევზაობა. ჩემი ცხოვრება — 10 ათასი თვეში.
მისი სესხები — 23 ათასი. ჩემი გადარჩენა — რაც რჩებოდა.
საბოლოოდ უკვე არც მეჩვენებოდა უცნაურად. ჩვეულება გახდა. სუნთქვასავით.
მაგრამ ღამით ვერ ვიძინებდი. ავიღე ძველი მწვანე რვეული და დავწერე:
„იანვარი – სესხის გადახდა: 23 000.“
უბრალოდ დავაფიქსირე. მეტი არაფერი.
მეორე დღეს აღარ გადავრიცხე.
პირველად 96 თვის შემდეგ.
სამი დღის მერე ბანკის შეტყობინება მოვიდა — ვადაგადაცილება.
მან ხელი აიქნია.
– შეცდომაა.
ეგონა, მოგვარდებოდა.
დრო გადიოდა. ის თავისთვის ყიდულობდა ორაგულს, მე წიწიბურას ვხარშავდი. ის ახალ აღჭურვილობას უკვეთავდა, მე 280-რუბლიან შამპუნზე ვფიქრობდი.
მერე ჩეკი იპოვა.
– 280 რუბლი შამპუნში?!
– იმიტომ, რომ სხვაზე თავი მეწვის.
– მიეჩვევი.
„მიეჩვევი“ — ეს იყო ჩვენი ქორწინების მთავარი კანონი.
მაშინ უკვე აღარ ვდუმდი.
ბენზინის ჩეკები ამოვიღე.
– ნახე. 4100 ერთ ავზზე. კვირაში ოთხჯერ. თევზაობა, მეგობრები, მგზავრობა. თვეში 16 ათასი.
გაწითლდა.
– მე ვმუშაობ!
– და მე შენს სესხებს ვიხდი.
სიჩუმე.
მერე ყვირილი. კარის მიჯახუნება. ქორწილის ფოტო კედლიდან ჩამოვარდა — ბზარი ზუსტად ჩვენ შორის გავიდა.
ერთ გრილ-წვეულებაზე მეგობრების წინ თქვა სიცილით:
– ჩემი ცოლი 10 ათასით ცხოვრობს თვეში. ძალიან ეკონომიურია!
იცინოდნენ. მე თეფშით ვიდექი ხელში.
მერე ვთქვი:
– დავითვალოთ.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
ყველაფერი გამოვიტანე: თევზაობა, ბენზინი, საუნა, ლუდი. საკუთარ ჰობიზე მეტს ხარჯავდა, ვიდრე ჩემზე.
კაცები აღარ იცინოდნენ.
ადგა და სახლში შევიდა. კარი არ მიუხურავს. და ეს უარესი იყო.
ორი კვირა არ ვლაპარაკობდით.
მერე აღარ გადავიხადე მისი სესხები.
ჯერ არაფერი. მერე შეტყობინებები. მერე ზარები. მერე პანიკა.
ერთ საღამოს სამზარეულოში იჯდა.
– არ გადაიხადე?
– არა.
– სამი თვეა?
– ჰო.
მწვანე რვეული წინ დავუდე.
1 760 000 – რაც მე გადავიხადე მისთვის.
960 000 – რაც მან მომცა საცხოვრებლად.
– ეს არის განსხვავება ჩვენ შორის, – ვუთხარი.
არაფერი თქვა.
ფურცლებს ათვალიერებდა, თითქოს შეცდომას ეძებდა.
ვერ იპოვა.
– ეს ოჯახია? – მკითხა.
– არა. ეს გადარჩენაა.
მერე ადგა და გარაჟში გავიდა.
ორი თვე გავიდა.
ახლა თვითონ იხდის სესხებს. ზუსტად, დროზე. თითქოს ყოველთვის შეეძლო.
თევზსაჭერი ჯოხი კუთხეში დგას, ხელუხლებელი.
ლუდი მალე მთავრდება. ფულიც.
ჩვენ ერთ ბინაში ვცხოვრობთ, მაგრამ სხვადასხვა სამყაროში.
ის ფიქრობს, რომ ვუღალატე.
მე ვფიქრობ, რომ რვა წელი მე ვიყავი მოღალატე მდგომარეობაში.
და ჯერ კიდევ არ ვიცი, სწორად მოვიქეცი თუ არა.
მაგრამ ერთი ვიცი:
პირველად რვა წლის შემდეგ აღარ მიწევს თვეში ათი ათასით გადარჩენა.
