მუსიკა ისეთი ხმამაღალი იყო, რომ ტერასის ხის იატაკიც კი ვიბრირებდა. სტუმრების სიცილი, ჭიქების წკარუნი და სადღეგრძელოების ფრაგმენტები ერთ უწყვეტ ხმაურში ირეოდა.
მე დეკორატიული ტუიების ჩრდილში ვიდექი, თითქმის სუნთქვასაც კი ვერ ვბედავდი.
— ხომ არ ფიქრობ, რომ ეს დღე დამავიწყდა? — მომესმა მამაკაცის ნაცნობი, რბილი ხმა.
გავშეშდი.
— მართლა? — უპასუხა ქალმა. — ათი წლის წინ სხვაგვარად ლაპარაკობდი. ათი წელი, ვადიმ! ათი წელი ვიმალებით. დავიღალე სასტუმროებში შეხვედრებით. დავიღალე იმით, რომ ანას საუკეთესო მეგობრის როლს ვთამაშობ. დავიღალე შენი შვილის იდეალური ნათლიის როლით.
სამყარო თითქოს თვალწინ ჩამოინგრა.
კაცი ჩემი ქმარი იყო.
ქალი კი — რიტა.
ჩემი საუკეთესო მეგობარი.
ფრთხილად გადავწიე ტუიას ტოტები და შევიხედე. ისინი ქვის მოაჯირთან იდგნენ, გირლანდების რბილი შუქით განათებულები.
ვადიმმა ნაზად გადაუწია რიტას თმის ღერი და მაჯაზე ოქროს თხელი სამაჯური შეაბა.
მაშინვე ვიცანი.
ზუსტად ის სამაჯური იყო, რომელიც ერთი კვირის წინ მისი ბრაუზერის ისტორიაში ვნახე. მაშინ მეგონა, რომ ჩვენი ქორწინების წლისთავისთვის სიურპრიზს მიმზადებდა.
რამხელა სულელი ვიყავი.
— ცოტაც მოითმინე, საყვარელო, — ჩურჩულით უთხრა ვადიმმა და შუბლზე აკოცა. — ანა მალე გაყიდის ბაბუისგან მემკვიდრეობით მიღებულ აგარაკს. ფულს ახალ პროექტში ჩადებს. მერე კი საბოლოოდ შევძლებთ ერთად ცხოვრებას.
ყინულივით სიცივე დამეუფლა.
ყველაზე მეტად ღალატი არ მტკენია.
ყველაზე მეტად ის მტკენდა, რომ ჩემს ფულსაც უკვე საკუთარი მომავლისთვის გეგმავდნენ.
ათი წლის განმავლობაში მატყუებდნენ.
ათი წლის განმავლობაში მე მხოლოდ მათი საიდუმლოს საფარი ვიყავი.
ახლა კი ჩემი ოჯახის მემკვიდრეობით მათი ბედნიერების დაფინანსებას აპირებდნენ.
იმ წამს ჩემში რაღაც მოკვდა.
მაგრამ არ მიტირია.
არ მივვარდნილვარ მათთან.
არ მომიწყვია სცენა.
უბრალოდ უკან შევბრუნდი და დარბაზში დავბრუნდი, თითქოს არაფერი მომესმინა.
ქორწილი გრძელდებოდა. სტუმრები იცინოდნენ, ოფიციანტები ცხელ კერძებს არიგებდნენ, მუსიკა კი ისევ ავსებდა სივრცეს.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ვადიმი დაბრუნდა მაგიდასთან თავისი ჩვეულებრივი თავდაჯერებული ღიმილით.
მალევე რიტაც გამოჩნდა.
ჩემს მხარზე ხელი ნაზად დამადო.
— ანა, ძალიან ფერმკრთალი ხარ. კარგად ხარ? წყალი ხომ არ მოგიტანო?
მის თვალებში ჩავხედე.
ისინი მზრუნველად გამოიყურებოდნენ.
გულწრფელად.
თითქოს არაფერი მომხდარიყო.
სამაჯური კი მის მაჯაზე ელავდა.
— კარგად ვარ, — მშვიდად ვუპასუხე. — უბრალოდ ცოტა დავიღალე.
მომდევნო თვე ორმაგი ცხოვრებით ვიცხოვრე.
დღისით ისევ ის ცოლი ვიყავი, რომელსაც ყველა იცნობდა.
ვადიმს დილით საყვარელ ყავას ვუმზადებდი.
მის ხუმრობებზე ვიცინოდი.
რიტასთან ტელეფონით რეცეპტებსა და ყოველდღიურ თემებზე ვსაუბრობდი.
ღამით კი გამომძიებლად ვიქცეოდი.
ვადიმი ზედმეტად თავდაჯერებული იყო.
ვერც კი წარმოედგინა, რომ მის ძველ ლეპტოპს შევამოწმებდი.
სწორედ იქ ვიპოვე სიმართლე.
საიდუმლო მოგზაურობების ფოტოები.
სასტუმროების ჯავშნები.
ძვირფასეულობის ქვითრები.
სასიყვარულო შეტყობინებები.
მაგრამ ყველაზე საშინელი ფინანსური დოკუმენტები აღმოჩნდა.
ვადიმს თვეების განმავლობაში ფული გაჰქონდა ჩვენი საერთო ბიზნესიდან სხვა კომპანიაში.
ამ კომპანიის მფლობელი რიტას ძმა იყო.
რაც უფრო მეტს ვკითხულობდი, მით უფრო ნათელი ხდებოდა ყველაფერი.
მათი რომანი მხოლოდ გეგმის ნაწილი იყო.
ფული კი მთავარი მიზანი.
აგარაკის გაყიდვა საბოლოო ნაბიჯი უნდა ყოფილიყო.
ტკივილი ნელ-ნელა სხვა გრძნობამ ჩაანაცვლა.
ცივმა, მტკიცე გადაწყვეტილებამ.
მეორე დღეს ადვოკატთან მივედი.
მან ყურადღებით შეისწავლა ყველა დოკუმენტი და შემდეგ შემომხედა.
— თქვენი ეჭვები სწორი იყო, — მითხრა მან. — რამდენიმე დოკუმენტზე თქვენი ხელმოწერა გაყალბებულია. ეს უბრალოდ ოჯახური კონფლიქტი აღარ არის. აქ უკვე თაღლითობის ნიშნებია.
— ახლა რა ვქნათ?
— მათზე ადრე უნდა ვიმოქმედოთ.
აგარაკის გაყიდვა მაშინვე შევაჩერეთ.
ყველა მტკიცებულება შევაგროვეთ.
ექსპერტიზები ჩატარდა.
ყველა დოკუმენტი სათანადოდ გაფორმდა.
სამი კვირის განმავლობაში ისევ ვიღიმოდი.
ვადიმთან ერთად ვახშმობდი.
რიტასთან ვსაუბრობდი.
თითქოს ყველაფერი ძველებურად იყო.
სინამდვილეში კი მათი სამყაროს ნგრევა უკვე დაწყებული იყო.
გადამწყვეტი დღე წვიმიან პარასკევს დადგა.
ვადიმი მორიგი „სამსახურებრივი მივლინებისთვის“ ემზადებოდა.
მე ვიცოდი, რომ სინამდვილეში რიტასთან ერთად სპა-სასტუმროში აპირებდა წასვლას.
— არ მოიწყინო ჩემს გარეშე, — მითხრა ღიმილით. — რიტას შეხვდი, ყავა დალიეთ.
— უკვე დავპატიჟე, — მშვიდად ვუპასუხე.
გაკვირვებულმა შემომხედა.
— რატომ?
— იმიტომ, რომ რამდენიმე წუთში აქ იქნება.
ღიმილი სახიდან გაუქრა.
სწორედ მაშინ გაიღო შესასვლელი კარი.
რიტა სწრაფად შემოვიდა.
— ვადიკ, რა მოხდა? რატომ არ მივდივართ…
სიტყვა შუაზე გაუწყდა.
ჯერ მე შემომხედა.
შემდეგ ვადიმს.
და ყველაფერი მიხვდა.
— შემოდი, რიტა, — ვთქვი მშვიდად. — შენი კაცი მზადაა. წაიყვანე. მთლიანად შენ გეკუთვნის.
ორივენი გაფითრდნენ.
— ანა… ეს ისე არ არის, როგორც ფიქრობ…
მწარედ გამეღიმა.
— ათი წელი მატყუებდით. ზუსტად ისეა, როგორც ვფიქრობ.
ვადიმი ჩემკენ წამოვიდა.
— გთხოვ, ამიხსნის უფლებას მომცემ?
— ყველაფერს ჩემს ადვოკატს აუხსნი.
მაგიდაზე სქელი საქაღალდე დავდე.
— აქ არის თქვენი ურთიერთობის, გაყალბებული ხელმოწერებისა და ფინანსური სქემების მტკიცებულებები. ორი არჩევანი გაქვს.
ხელს აწერ ქონების გაყოფის შეთანხმებას და უარს ამბობ ბიზნესსა და ბინაზე, ან ეს ყველაფერი სამართალდამცავებს გადაეცემა.
ვადიმი აკანკალებული ხელებით ფურცლებს ათვალიერებდა.
პირველად დავინახე მის თვალებში შიში.
მიხვდა, რომ ყველაფერი დასრულდა.
— ოცდაოთხი საათი გაქვს, — ვთქვი. — ახლა კი ორივე წადით.
ერთი წელი გავიდა.
ვადიმმა ყველა დოკუმენტს ხელი მოაწერა.
შედეგების შეეშინდა.
ბიზნესიც დაკარგა და ბინაც.
რიტასთან გადავიდა საცხოვრებლად.
მაგრამ მათი „დიდი სიყვარული“ ძალიან სწრაფად დაინგრა.
ძვირადღირებული სასტუმროები გადასახადებმა ჩაანაცვლა.
საიდუმლო შეხვედრები — ყოველდღიურმა პრობლემებმა.
რომანტიკა — მუდმივმა ჩხუბმა.
რვა თვის შემდეგ რიტამ მისი ნივთები სადარბაზოში გამოიტანა და საკეტი შეცვალა.
ასე დასრულდა მათი ათწლიანი „სიყვარული“.
მოგვიანებით ვადიმი არაერთხელ შეეცადა დაბრუნებას.
მირეკავდა.
ყვავილებს მიგზავნიდა.
ოფისთან მელოდებოდა.
მაპატიეო, მევედრებოდა.
ამბობდა, რომ ახლა მიხვდა, რა დაკარგა.
მაგრამ მე აღარაფერს ვგრძნობდი.
არც სიბრაზეს.
არც ტკივილს.
არც სიყვარულს.
მხოლოდ გულგრილობას.
ის ჩემთვის სრულიად უცხო ადამიანი გახდა.
დღეს ბაბუაჩემის მიერ აშენებული და სრულად აღდგენილი აგარაკის ვერანდაზე ვზივარ.
ბაღში ვაშლის ხეები ყვავის.
ხელში პიტნის ცხელი ჩაი მიჭირავს.
ჩემი ბიზნესი წარმატებით ვითარდება.
დასთან ურთიერთობა ისევ აღვადგინე.
და ჩემს ცხოვრებაში ახალი ადამიანი გამოჩნდა.
პავლე.
ის დიდ დაპირებებს არ იძლევა.
ტელეფონს არ მალავს.
არ იტყუება.
უბრალოდ გულწრფელია.
ახლა ბაღის ბოლოში ძველი სათბურის კარს არემონტებს. თავს სწევს, მიღიმის და სწორედ მაშინ ვხვდები ყველაზე მთავარს.
ღალატი ყოველთვის დასასრული არ არის.
ხშირად ის მხოლოდ მტკივნეული, მაგრამ აუცილებელი ოპერაციაა.
ის გვაშორებს ადამიანებს, რომლებიც წლების განმავლობაში გვწამლავდნენ.
განკურნებას დრო სჭირდება.
ტკივილიც დიდხანს რჩება.
მაგრამ ბოლოს ისევ იწყებ სუნთქვას.
თავისუფლად.
მშვიდად.
და ნამდვილად ბედნიერად.
