როცა მთელმა სკოლამ სიცილი დაიწყო, ლენამ ისე ძლიერად მომიჭირა ხელი, თითქოს ეშინოდა, რომ თუ გამიშვებდა, მეც მუსიკასთან ერთად გავქრებოდი.
— მამა… თუ გრცხვენია, არ არის აუცილებელი ამის გაკეთება — ჩურჩულით მითხრა.
ის პატარა სკოლის სპორტდარბაზის სცენის უკან იდგა. ვარდისფერი ტანვარჯიშის ფორმა, ტიულის ქვედაკაბა, რომელიც მის სხეულზე დიდი იყო, მაგრამ მის ოცნებას მაინც ვერ ეტეოდა.
ცხრა წლის. გამხდარი ხელები. თვალები ზედმეტად ზრდასრული ასაკისთვის. თმა პატარა კოკად ჰქონდა შეკრული, თითქოს ვიღაც ცდილობდა, რაღაც ჯერ კიდევ შეენარჩუნებინა, რაც უკვე კარგვისკენ მიდიოდა.
ექვსი თვის წინ თმა წელამდე ჰქონდა. მერე დიაგნოზი მოვიდა. ქიმიოთერაპია. დილაობით ბალიშზე ვპოულობდი ჩამოცვენილ თმას, ის კი იღიმოდა, თითქოს არაფერი ხდებოდა, მხოლოდ იმისთვის, რომ მე არ დამენგრია მის წინ.
მას ლენა ერქვა. და ის უფრო მამაცი იყო, ვიდრე ყველა ზრდასრული, ვისაც ვიცნობდი.
სარკეში ჩავიხედე, რომელიც შესასვლელთან იყო გაბზარული. ას ოთხმოცდაათი სანტიმეტრი სიმაღლე, ას კილოზე მეტი წონა, წვერი, ტატუები, შავი ბანდანა… და მე — ვარდისფერ ბალეტის ქვედაკაბაში.
ლეგინსები კანში ისე მეჭერდა, როგორც სასჯელი. ბალეტის ფეხსაცმელები ჩემს ფეხებზე ორ დაკარგულ საგანს ჰგავდა.
კედლის იქით უკვე ისმოდა დარბაზი: ბავშვები, მშობლები, სკამების ჭრიალი, ნერვული სიცილი. სცენის ზემოთ ეკიდა ბანერი: „Dance Like No One Is Watching“. ირონია თითქმის მტკივნეული იყო, რადგან დღეს ყველა გვიყურებდა.
— მამა… — ლენამ უფრო ძლიერად მომიჭირა ხელი — მეშინია.
ჩავიმუხლე მის წინ. ტიული თითქოს პროტესტს გამოხატავდა.
— იცი, რისი მრცხვენოდა ცხოვრებაში? — ჩუმად ვუთხარი. — რომ ჯარში რუკის კითხვა არ ვიცოდი. რომ ერთხელ ისეთი ცუდი კვერცხი შევწვი, მეზობლებს ეგონათ სახლი იწვოდა.
და როცა დედაშენი წავიდა… შენი თმის დაწვნა ვერ ვისწავლე და რაღაც ჩიტის ბუდე გამომივიდა.
შევჩერდი.
— მაგრამ შენ? არასდროს. შენთვის ვიქნები ვარდისფერი ფლამინგო, რომელმაც ბრძოლა წააგო, მაგრამ მაინც დგას.
გაეცინა. მერე მაშინვე ახველა. ეს ხველა ყოველთვის გულს მიკუმშავდა — მოკლე, მშრალი, ზედმეტად ზრდასრული ბავშვის სხეულისთვის.
— ყველაფერი კარგადაა? — ვკითხე.
თავი დამიქნია. „კარგად“ ახლა მხოლოდ იმას ნიშნავდა: დღეს საავადმყოფოში არ მივდივართ.
ის დედასთან უნდა ეცეკვა, მაგრამ ორი დღით ადრე შეტყობინება მოვიდა: „ვერ შევძლებ. ძალიან ძნელია მისი ასეთ მდგომარეობაში ყურება.“
მისი ყურება.
თითქოს ლენა სანახაობა იყო და არა ბავშვი.
სიმართლე არ მითქვამს. ვუთხარი, რომ დედა მუშაობდა. მან თავი დამიქნია, მაგრამ თვალებმა უკვე იცოდნენ, რასაც სიტყვები მალავდნენ.
იმ საღამოს ავტოფარეხში მოვიდა.
— მამა… ჩემთან იცეკვებ?
მეგონა ხუმრობდა. არ ხუმრობდა.
ამიტომ ახლა ვარდისფერ ქვედაკაბაში ვიდექი სცენის უკან, მის ხელს ვუჭერდი, თითქოს მთელი სამყარო ამ ერთ წერტილზე იდგა.
— და თუ დაგვცინებენ? — მკითხა.
— მაშინ არ ესმით მუსიკა.
ფარდა გაიხსნა.
და სიჩუმე ჩამოვარდა.
ისეთი სიჩუმე, რომელიც ყოველთვის სიცილად იქცევა.
— შეხედეთ! — ვიღაცამ დაიყვირა. — ჰაგრიდი ბალეტში!
დარბაზი აფეთქდა სიცილით.
ლენა გაიყინა. ვიგრძენი, როგორ ჩაეჭიდა თითები ჩემს ხელს. როგორ შეეკრა სუნთქვა.
— შემომხედე — ვუთხარი. — მხოლოდ მე.
მუსიკა დაიწყო.
პირველი ნაბიჯი მოგონება იყო. მეორე — ინსტინქტი. მესამე — უხერხული ბრძოლა სხეულთან. სიცილი ჯერ კიდევ იყო, მაგრამ ნელ-ნელა ქრება დაიწყო.
რადგან ლენა მიყურებდა.
ამიტომ ვიცეკვე. ცუდად. მძიმედ. უხერხულად. მაგრამ მის გვერდით.
და სიცილმა ძალა დაკარგა.
რადგან მან გაიღიმა.
ჯერ მორცხვად. მერე გულწრფელად. ბოლოს — მთლიანად.
ბოლოს უნდა დაეხარა თავი. მაგრამ ჩემსკენ გამოიქცა და მომეხვია.
დარბაზი წამით გაჩუმდა.
მერე ვიღაცამ ტაში დაუკრა.
ერთი ადამიანი. მერე მეორე. ბოლოს თითქმის ყველა.
არა ყველა — მაგრამ საკმარისი იყო, რომ სიცილი გამქრალიყო.
— მამა… ტაშს გვიკრავენ — ჩურჩულით თქვა.
— იმიტომ, რომ სიმართლე დაინახეს.
— რა სიმართლე?
— რომ სიმამაცე ისე არ გამოიყურება, როგორც ეგონათ.
მეორე დილით მოტოციკლების ხმა გამეღვიძა.
ჯერ ერთი. მერე ბევრი.
სახლის წინ „Iron Wolves“ იდგა.
ჩემი კლუბი. ჩემი ოჯახი.
ბარტეკი „დათვი“ წინ იდგა, დანარჩენები უკან — როგორც კედელი რკინისა და ტყავის.
ლენამ ფანჯრიდან გაიხედა.
— ვიდეოს გამოა?
არ მიპასუხია.
ბარტეკი პირველი შემოვიდა.
— დილა მშვიდობისა, ბალერინა.
— დილა მშვიდობისა, დათვი.
და მაშინ დაიწყო სიმართლე: გადასახადები, ვალები, ავადმყოფობა, რომელიც მარტო ვზიდე.
— გეგონა მარტო იყავი? — ჩაიბურტყუნა ბარტეკმა.
არ მიპასუხია, რადგან ასე მეგონა.
მერე ისინი მოქმედებდნენ. არ კითხულობდნენ ბევრს. აკეთებდნენ ყველაფერს: ასწორებდნენ, აწყობდნენ, ფულს აგროვებდნენ, დოკუმენტებს ავსებდნენ, ჩემს მოტოციკლს აბრუნებდნენ.
და ლენამ პირველად თვეების შემდეგ მშვიდად დაიძინა.
ბოლოს აღარ იყო „მე“. იყო „ჩვენ“.
და ერთი წლის შემდეგ ლენა სცენაზე მარტო ავიდა.
სანამ იცეკვებდა, შემომხედა და ხელი ასწია.
არა დახმარებისთვის.
უბრალოდ ყოფნისთვის.
მე ავდექი.
რადგან ეს არ იყო ცეკვაზე.
ეს იყო იმაზე, რომ არავინ უნდა იცეკვოს მარტო.
